This is the good inspiration and motivation for me and may be you as well. Just read it!! It is a commencement speech of Steve Jobs delivering  to the graduates of Stanford University in 2005. Or u can see through http://video.google.com/videoplay?docid=-204609026222503944 ( the quality is a little bit blured.)

Stanford Report, June 14, 2005

'You've got to find what you love,' Jobs says

This is the text of the Commencement address by Steve Jobs, CEO of Apple Computer and of Pixar Animation Studios, delivered on June 12, 2005.

 

"I am honored to be with you today at your commencement from one of the finest universities in the world. I never graduated from college. Truth be told, this is the closest I've ever gotten to a college graduation.

Today I want to tell you three stories from my life. That's it. No big deal. Just three stories.

 

The first story is about connecting the dots.

 

I dropped out of Reed College after the first 6 months, but then stayed around as a drop-in for another 18 months or so before I really quit. So why did I drop out?

 

It started before I was born. My biological mother was a young, unwed college graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife. Except that when I popped out they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking: "We have an unexpected baby boy; do you want him?" They said: "Of course." My biological mother later found out that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would someday go to college.

 

And 17 years later I did go to college. But I naively chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents' savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn't see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life and no idea how college was going to help me figure it out. And here I was spending all of the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out I could stop taking the required classes that didn't interest me, and begin dropping in on the ones that looked interesting.

 

It wasn't all romantic. I didn't have a dorm room, so I slept on the floor in friends' rooms, I returned coke bottles for the 5¢ deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example:

Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer, was beautifully hand calligraphed. Because I had dropped out and didn't have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and san serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can't capture, and I found it fascinating.

 

None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later, when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me. And we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts. And since Windows just copied the Mac, its likely that no personal computer would have them. If I had never dropped out, I would have never dropped in on this calligraphy class, and personal computers might not have the wonderful typography that they do. Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college. But it was very, very clear looking backwards ten years later.

 

Again, you can't connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something — your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.

 

My second story is about love and loss.

 

I was lucky — I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents garage when I was 20. We worked hard, and in 10 years Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4000 employees. We had just released our finest creation — the Macintosh — a year earlier, and I had just turned 30. And then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so things went well. But then our visions of the future began to diverge and eventually we had a falling out. When we did, our Board of Directors sided with him. So at 30 I was out. And very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating.

 

I really didn't know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down - that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure, and I even thought about running away from the valley. But something slowly began to dawn on me — I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I had been rejected, but I was still in love. And so I decided to start over.

I didn't see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life.

D

uring the next five years, I started a company named NeXT, another company named Pixar, and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the worlds first computer animated feature film, Toy Story, and is now the most successful animation studio in the world. In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT, I returned to Apple, and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple's current renaissance. And Laurene and I have a wonderful family together.

 

I'm pretty sure none of this would have happened if I hadn't been fired from Apple. It was awful tasting medicine, but I guess the patient needed it. Sometimes life hits you in the head with a brick. Don't lose faith. I'm convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You've got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven't found it yet, keep looking. Don't settle. As with all matters of the heart, you'll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don't settle.

 

My third story is about death.

 

When I was 17, I read a quote that went something like: "If you live each day as if it was your last, someday you'll most certainly be right." It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: "If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "No" for too many days in a row, I know I need to change something.

Remembering that I'll be dead soon is the most important tool I've ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything — all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure - these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.

 

About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn't even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor's code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you'd have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.

 

I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I'm fine now.

This was the closest I've been to facing death, and I hope its the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept:

 

No one wants to die. Even people who want to go to heaven don't want to die to get there. And yet death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because Death is very likely the single best invention of Life. It is Life's change agent. It clears out the old to make way for the new. Right now the new is you, but someday not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it is quite true.

Your time is limited, so don't waste it living someone else's life. Don't be trapped by dogma — which is living with the results of other people's thinking. Don't let the noise of others' opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.

 

When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalog, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stewart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late 1960's, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and polaroid cameras. It was sort of like Google in paperback form, 35 years before Google came along: it was idealistic, and overflowing with neat tools and great notions.

 

Stewart and his team put out several issues of The Whole Earth Catalog, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-1970s, and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath it were the words: "Stay Hungry. Stay Foolish." It was their farewell message as they signed off. Stay Hungry. Stay Foolish. And I have always wished that for myself. And now, as you graduate to begin anew, I wish that for you.

Stay Hungry. Stay Foolish.

Thank you all very much."

 

 

Wooo hooo !! Watta cool he is!!

วันนึง ฉํนพบว่าไมเนอร์ไฟแนนซ์ มันไม่มีอยู่ในหน้าของอาร์ทในบูเลตินเอแบค

... ตกใจ.. วิ่งเต้นถามห้องทะเบียน

ห้องทะเบียนบอก ถ้ามันไม่มีบอก ก้อแสดงว่ามันไม่มีแล้วล่ะ ก้อต้องลงไมเนอร์อื่นนะคะ (.... มึงพูดกะเด็กแบบนี้ได้ไงเนี่ย ?? เเพลนมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วเว้ยย เลวมาก)

..น้ำตาซึม ..  " ยังไง ลองไปถามฝ่ายอารท์ที่ชั้น11แล้วกัน"

อาร์ท.. ผลักให้ไปหาฝ่ายบีบีเอ ส่วนบีบีเอ.. บอกให้ลงไปถามอาร์ท (.. พวกมึงทำงานภาษาไรกันเนี่ย ..)

สุดท้าย มันบอกให้ไปดูที่อาร์ทอีกที พร้อมทำหน้าบู้บี้ กวนเท้าใส่

 ในที่สุดก้อเจอ มันอยู่ที่ตึกอาร์ทจิงๆ แต่ทำไมเจ้าหน้าที่ไม่รุ (...stupid！！shit)

.. จดลิสต์วิชาไมเนอรไฟแนนซ์ที่ต้องเรียน...

 

เทอมใหม่... วิชาที่ลงสวยงาม

.. เปิดเทอม ฉันพบว่า วิชาไฟแนนซ์ที่จดมา และนั่งเรียนอยู่นั้น มันprerequisite macro 

macro เหรอ .. อ้าว เฮ้ยย ยังไม่ได้ลง macroนี่

ฉันเข้าพบ ดีนอาร์ท ด้วยความหวังจะขอเรียนวิชานั้นต่อไป แต่เลขามันบอกให้ขึ้นไปถามบีบีเอ (.. อีกแล้ว..)

ส่วนบีบีเอ..ถามฉัน ว่า ..ทำไมไม่ไปถามอาร์ท ( %#@*)

ฉันตื๊อขอพบดีนบีบีเอ ตื๊อไปตื๊อมา มันบอกให้รอพบ แชร์ของไฟแนนซ์ แล้วกัน แต่วันนี้ไม่อยู่

มันโทรถามให้ อีแชร์บอกยังไงก้อต้องดีลีท เรียนไม่ได้

ฉันลงไปฝ่ายอาร์ทอีกรอบ ไปจดวิชาไมเนอร์ไฟแนนซ์อีกรอบ เพื่อหาวิชาลงเรียนใหม่ แทนตัวที่จะต้องดีลีท

แล้วก้อเห็นไรบางอย่างที่บอร์ด... FIN3714 prerequisite: MGT2900

" เอ๊ะ?? ทำไมเป็น ปรินซ์เมเนจ ในคลาสอาจารย์ยังบอก prerequisiteเป็นแมคโครเลย ... ??? "

แสดงว่า ... อีฝ่ายอาร์ทมันเอาข้อมูลผิดมาติดแน่ๆ ฉันเทียบข้อมูลที่คลาส กะ ใน คลาส ลุคอัพ

ปรากฎมัน ให้ข้อมูลวิชาที่prerequisite ผิดไปหลายวิชามาก... . ดูสิ ความมั่ว ความมักง่ายของคน

ที่แท้แล้วนั้น ไม่ใช่ฉันทีเข้าใจผิด แต่เป็นเพราะข้อมูลที่ให้มันไม่ถูกตั้งแต่แรกตะหาก

วันต่อมา ฉันขึ้นหาแชร์ไฟแนนซ์อีกรอบ เพื่อหวังจะเรียนวิชานั้น ก้อมันไม่ใช่ความผิดของฉันนี่ ...ไม่อยู่

วันต่อมาอีก ไปหาอีก คราวนี้อยู่ซะที ....แชร์มันบอก " ยังไงมันก้อลงไม่ได้อยู่ดี  เค้าไม่ให้ลง แล้วจะมาขอลงเรียนทำไม เรียนไปก้อเรียนไม่ได้ "

"แต่มันไม่ใช่ความผิดของนู๋เลยนะคะ อาจารย์"  

" มันไม่ใช่ความผิดเธอ แต่ ทำไมไม่มาถามไฟแนนซ์ล่ะ ตอนแรกอ่ะ เธอทำไมไปถามอาร์ท ข้อมูลอาร์ทมันอัพเดทช้า" ( ก้อคนของมึงนั้นแหละไล่กุให้ลงไปถามอาร์ทเองกะปาก)

"แล้ววิชาอื่นที่ของไฟแนนซ์ หนูไปหาในคลาสลุคอัพทำไมมันไม่มีอ่ะคะ" "แล้วเธอจะไปดูวิชาอื่นทำไม ดูไปมันก้อลงไม่ได้ ทำไมไม่ไปดู พวกแมคโครไรนู่น" (พร้อมทำหน้าดูถูกกุมาก)

"แล้วหนูจะ แน่ใจได้ไงคะว่าอีกหน่อยมันจะไม่ถูกลบออกไป" "ก้อมันก้อมีอยุ่แล้ว มันจะลบได้ไง" (มันทำเสียงรำคาญเต็มทน)

.. ฉันเดินออกมา พร้อมกะฝืนใจพูดคำว่า "ขอบคุณค่ะ"

... คนคนนี้ ไม่สมควรจะเป็นแชร์เอาซะเลย..

 

... ตารางเรียนของฉัน เริ่มไม่สวยอย่างทีคิด...

 

วันแอด .. ฉันรอต่อแถวนานเป็นชั่วโมงแล้ว แถวก้อยังไม่ขยับ ด้วยความไม่อยากโดด เลยไปเรียน และไม่ได้แอด

วันต่อมา มาเเอดแต่เช้า แมคโครที่เล็งไว้ เต็ม เอาวะ ลงจีนก้อได้ เทอมนี่ จีนสี่ตัวแล้วนะเว้ยยย

แอดดิ้งผ่านไปอย่างไม่ค่อยสวยงาม เพราะไอคนออกใบเสร็จมันจะคืนตังตัวที่ดีลีท ครึ่งเดียว

พอบอกเหตุผลมันไป มันก้อทำหน้าเหมือน กุ โกหก มันอีก ( ทั้งๆที่ไม่ใช่ความผิดชั้นเลย )

..ทดลองเรียนจีนที่แอดในวันเดียวกันนั้นเอง.. ก้อหนุกดีแฮะ เจอะเพื่อนมากมาย

 แต่แล้ว... เมื่อกลับหอ ฉันตรวจดูอีกครั้ง    เอ๋ ?o_O" time conflict วันสอบมันชนกันนี่

... ไม่มีไรจะพูดแล้ว ครังนี้เป็นความสะเพร่าของตัวฉันเอง

แต่ยังไงซะ มันก้อมีรากฐานมาจากความมั่วของมัน มันๆๆและ มัน

และตอนนี้ฉันเอง ตระหนักว่า พรุ่งนี้ต้องไปดีลีทอีกรอบ และหาวิชาอื่นแอดเข้าไป

ซึ่งคราวนี้คงได้ตังค์คืนครึ่งเดียว และถ้าไม่เเอด ต้องมีเทอมนึงที่เรียนตัวเดียวแน่

 

 

 ฉันเริ่มคิด .. นี่นะเหรอ เอแบค?? เอแบคที่มันมีschool of management

management มัน แปลว่าการจัดการไม่ใช่หรอ 

 cooperate ดีเยี่ยม coordinate ดีเยี่ยม(management,GM)

  วาจาสุภาพดีเยียม (marketing) มันเป็นแบบนนี้เอง...

สำหรับชั้นแล้ว มัน...

 

 

 

 

 

ฉัน..  โหล แม่ ทำไรอยู่อ่ะ

แม่... อ๋อ แม่มานวดอ่ะ(เสียงเคลิ้ม)

แม่... นึกว่าจะไม่โทรมาแล้วนะเนี่ย รอตั้งนาน..เนี่ยป้าธรก้อ..bla bla bla~~

ฉัน... งืมๆ สุขสันต์วันแม่นะ มนร้ากกกรัก รักๆๆๆแม่เลย

แม่...อืม (หัวเราะ ชอบใจ)

.

.

.

ฉัน.. งั้นเดี๋ยววางละนะ ไปว่ายน้ำอ่ะ

แม่... อืมๆ ดูแลตัวเองดีๆนะลูก

ฉัน...ค่ะๆ หวัดดีค่ะ

 

 

ฉันคิดในใจ มีวันแม่แล้ว ถ้ามีวันลูกด้วยคงดีเนอะ

แล้วก้อนึกได้ อ๋อ ก้อ"วันลูก" สำหรับแม่แล้ว มีทุกวันนะแหละ

แต่"วันแม่"อ่ะ ถ้าไม่มีขึ้นมา คงยากที่จะเห็นลูกๆกราบเท้าแม่

กอดแม่ หรือว่าบอกรักแม่

อ๋อๆๆ เข้าใจแล้ว มันอย่างงี้นี้เอง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 วู้ว ฮู้วว ....ได้ยินมั้ยยยย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artist : Groove Riders Title : ก่อนที่มันจะสาย Album : Discovery 2 จบลงอย่างนี้ทุกครั้งที่เราไม่พูดกัน ส่วนฉันก็ยังไม่รู้ว่าทำไม เรื่องระหว่างสองเรา มันมีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไป วันนี้เราช่างห่างเหินเหลือเกิน รักเรายังดีใช่ไหม หรือมีอะไรติดอยู่ในใจ ฉันทำอะไรผิดไปบอกได้ไหม * ก่อนที่มันจะสาย บอกฉันให้เข้าใจ หากฉันทำพลาดไป บอกกับฉันให้รู้อย่าเก็บไว้ข้างใน ก่อนที่มันจะสาย ก่อนจะช่วยกันไม่ได้ บอกฉันให้เข้าใจ ถ้าหากเรายังรักกัน บอกฉันวันนี้อย่ารอให้ถึงวัน ที่รักเราหมดไปแล้ว (ฉันขอได้ไหมให้เธอช่วยบอกฉัน) เพราะว่าใกล้ชิด หรือเพราะว่าเจอกันทุกวัน เจอะกันมานานจนเริ่มจะชินชา อาจจะเหนื่อยมากไป จนบางทีเราไม่มีเวลา เจอหน้ากันครั้งสุดท้ายนั้นเมื่อไหร่ รักเรายังดีใช่ไหม หรือมีอะไรติดอยู่ในใจ รักเรายังไม่ได้เปลี่ยนไปใช่ไหม (ซ้ำ *) ฉันไม่เคยจะคิดซักนิด ไม่เคยคิดจะทำให้เธอเสียใจ ฉันไม่เคยจะคิดทำร้าย มีแต่รักให้เธอหมดหัวใจ เธอรู้ไหม (ซ้ำ * , *)

ดูซิว่า ฉันจะทำฝันได้มั้ย

 

พยายามเข้านะ !!

 

HARVARD BUSINESS SCHOOL

 

 

 

กุใจอ่อนอีกละ

 

ทำไมวะ

 

 

เบื่อตัวเอง

 

 

คนโกหก  คนนึงใจอ่อน

 

 

กุไม่อยากเป็นนางเอกละครน้ำเน่า

 

 

 

กุอยากเป็นตัวร้ายเว้ยยยยยยยยยยย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เพื่อนกุไม่มาเมนท์ให้กันมั่งเลยย

จะยุบแล้วเว้ยยย โพสต์รูปอย่างเดียวว

 

ลุ้นๆๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                   ooo

   oo                             oo        

   oo      * ......  *       oo                     

        oo                   oo                 <<<     Choco Friendship

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ๊ากกกก ขอระบายหน่อย..

 

.. คะแนนมิดเทอมทำไมมันสารเลว ห่วยแตกอย่างนี้ เซ็งง..

..ไฟนอลคงต้องสู้ต่อไป แต่จะเริ่มจากตรงไหนดี ในเมื่อสะใภ้พาร์ทไทม์กะ แดจังกึม ก้อสนุกเกินห้ามใจ เซ็ง..

..เมื่อไหร่จะผอม เมื่อไหร่??? ทำไมชั้นต้องสวาปามกินมั่กมายขนาดนี้นะ  จาก42 เป็น 50 ทำได้ไงเนี่ย Suck!!..

.. จะเปลี่ยนชื่อจาก วรรษมล เป็น ชลกนก ดีมั้ย เปลี่ยนเมื่อไหร่ดีอ่ะ เปลียนก้อยุ่งยากอีก ยิ่งทำบัตรไว้หลายใบ วีซ่า พาสปอร์ตอีก แล้วถ้าเปลี่ยนแล้วขอวิซ่าเมกาไมผ่านอ่ะ ..

..วันAu music โดนเพื่อนทิ้งตอนช่วงพี่โต๋เล่นเปียโนพอดีเลย ดูได้ไม่เต็มอิ่ม แต่แค่นี้กุก้อไม่ไหวแล้วว ทำใจไม่ได้      กี๊ดๆๆๆ..

..กุหกล้มน่าคิวรถตู้มาว่ะ เดินคนเดียว ดันล้มไปชนที่กั้นทันก้อล้มตามกุมา เสียงดัง แกร๊งงง แก รงง แกรงง แกงง แถมสันรองเท้ายังหักอีก อายยโว้ยย ขอปี๊บให้หัวกุหน่อย ..

.. กุอยากเป็นแฟนกะ  B T D เมิงรุใช่มะว่าใคร ช่วยด้วยๆๆๆ ....

                                                                                  

 

                                                                              .....แฮ่กๆๆๆ   เออ ค่อยโล่งหน่อย